Όταν χτυπάμε, αυτόματα πλησιάζουμε την παλάμη στο πονεμένο σημείο για ανακούφιση. Μέσα από την παλάμη περνά όλη η προσοχή, η προστασία και η θαλπωρή που χρειάζεται. Κατά ανάλογο τρόπο, όταν μεταδίδεται η λεγόμενη “ζωτική συμπαντική ενέργεια” μέσα από την ανοιχτή παλάμη ενός δότη, ο οποίος εκείνη τη στιγμή λειτουργεί ως «κανάλι», περνά θεραπευτική ενέργεια σε έναν δέκτη.  
Το ερώτημα είναι αν είναι καλύτερα να ακουμπά ο θεραπευτής τον θεραπευόμενο ή να κρατά τις παλάμες σε απόσταση από το σώμα του. Στο Ρέικι, δεν είναι απαραίτητο να ακουμπούν οι παλάμες στο σώμα. Στο Καρούνα, τη Βιοθεραπεία, τον καθαρισμό τσάκρα, οι παλάμες δεν ακουμπούν. Η ενεργειακή εργασία με τα παραπάνω γίνεται σε απόσταση ενός με τριών εκατοστών από την επιφάνεια του σώματος, ή και πολύ περισσότερο, ανάλογα με τη μέθοδο και την περίπτωση. 

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΪΚΙ
    1.    Τη στιγμή που κάνει Ρέικι, συνήθως ο θεραπευτής νιώθει στις παλάμες του την ενέργεια να εκδηλώνεται με κάποιον τρόπο, πχ θερμότητα, μυρμήγκιασμα ή άλλη αίσθηση, λιγότερο ή περισσότερο έντονη ανάλογα με την περίπτωση. Αυτό συνήθως δείχνει κάτι για τις ανάγκες του θεραπευόμενου. Μπορεί επίσης να προσανατολίσει τον θεραπευτή για το πώς χρειάζεται να εξελιχθεί η διαδικασία της θεραπείας. Αυτή η αίσθηση είναι λεπτή και ευαίσθητη και μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί, ή να μη γίνει αντιληπτή, σε περίπτωση που η παλάμη ακουμπά στο σώμα.
    2.    Το δέρμα αντιδρά στην επαφή, ακόμα και σε απαλή πίεση, και κάτω από τα ρούχα (ο θεραπευόμενος είναι πάντα ντυμένος). Μια τέτοια αντίδραση του θεραπευόμενου σε τυχόν ακούμπημα της παλάμης μπορεί να εμποδίσει την πλήρη χαλάρωσή του, όπως και μπορεί επίσης να δημιουργήσει μια αντίσταση στη θεραπεία.
    3.    Ο θεραπευόμενος θέλει να αισθάνεται ότι υπάρχει σεβασμός από τον θεραπευτή. Το άγγιγμα πιθανώς να μην τον κάνει να αισθάνεται άνετα. Όταν κρατιέται λοιπόν μια τέτοιου είδους “απόσταση”, το άτομο μπορεί να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και να αφήνεται με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, κάτι που ευνοεί τη θεραπευτική διαδικασία.