Τι σας οδήγησε στη συγγραφή παιδικού βιβλίου?
Αυτό που με οδηγεί συνήθως στη συγγραφή οποιουδήποτε λογοτεχνικού κειμένου είναι η αίσθηση ότι πρέπει να εκφράσω κάτι που βρίσκεται μέσα μου, το οποίο έχει ωριμάσει τόσο, ώστε να μου “χτυπάει την πόρτα” για να βγει έξω. Η ιδέα μαζί με το συναίσθημα -ή το συναίσθημα μαζί με την ιδέα- αισθάνονται την ακατανίκητη επιθυμία να μετουσιωθούν σε κείμενο. Πρόκειται για μια στιγμή ωρίμανσης, που φέρνει αναπόφευκτα το επόμενο στάδιο, αυτό της υλοποίησης. Στην περίπτωση των παιδικών βιβλίων λοιπόν, λέω: «θέλω να γράψω παιδικό». Ο λόγος φέρει μέσα του τον σπόρο της πραγμάτωσης

Αποδέχεστε δημιουργικές ελευθερίες στη συγγραφή?
Δημιουργικές ελευθερίες αποδέχομαι στη μετάφραση λογοτεχνίας. Στην πρωτότυπη λογοτεχνική γραφή όμως δε τίθεται θέμα τέτοιου είδους αποδοχής, ακριβώς γιατί χωρίς ελευθερία στη δημιουργία δε νοείται καν πρωτότυπη γραφή, η οποία είναι συνυφασμένη μ’ αυτήν την έννοια.

Με τι έρχεστε αντιμέτωπη κάνοντας την καταβύθιση σας στο κείμενο?
Η «καταβύθιση», όπως την αντιλαμβάνομαι και την πραγματοποιώ, δεν γίνεται στο κείμενο, αλλά στον ίδιο τον εσωτερικό εαυτό, και αποτελεί την προϋπόθεση της λογοτεχνικής έκφρασης -κάτι που είναι ακόμη πιο εμφανές στην περίπτωση της ποίησης Πρόκειται δηλαδή στην ουσία για μία «ενδοσκόπηση», που φέρνει αντιμέτωπο το υποκείμενο της λογοτεχνικής γραφής με το βαθύτερο Είναι του, το ασυνείδητο κομμάτι της οντότητας του -ή ένα μέρος αυτού. Το κείμενο που αρχίζει να αναπτύσσεται από αυτή τη συνάντηση συνειδητού με ασυνείδητο, και που ανήκει πλέον στη σφαίρα του συνειδητού, ξαναστέλνει το υποκείμενο της γραφής πίσω στο ασυνείδητο κομμάτι του, το οποίο με τη σειρά του μετουσιώνεται σε κείμενο και ούτω καθεξής.

Έχετε συντριβεί από έργα σας…. κυρίως υποθέτω της ποιητικής σας συλλογής
Δεδομένου ότι η έννοια της «συντριβής» έχει αρνητική δήλωση και συνδήλωση, όχι, δεν έχω συντριβεί από κανένα έργο μου, ποιητικό ή μη. Θεωρώ ότι η ποίηση μου, και τα κείμενα μου γενικότερα, κινούνται στο φως το οποίο είναι αναζωογονητικός παράγοντας σε όλα τα επίπεδα.

Κουβαλάτε παιδικές αναμνήσεις που τις μεταφέρετε στη δουλειά σας?
Νομίζω ότι τα παιδικά βιώματα γενικότερα είναι ένα κομμάτι μας, μέρος της προσωπικότητας, υπεύθυνα μέχρις ενός σημείου για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, της ιδιοσυγκρασίας ίσως και της στάσης ζωής μας. Αυτά τα βιώματα καθορίζουν και τις αναμνήσεις. Από αυτή την άποψη, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, αυτές μπορεί να διασώζονται μέσα μας, σε έναν βαθμό, και να εκφράζονται κάποια δεδομένη στιγμή με διάφορους τρόπους -πόσο μάλλον με μια κατάθεση ψυχής που αποτελεί πρωταρχικά ο ποιητικός, αλλά και γενικότερα ο έντεχνος λόγος.

Μιλήστε μας για την τελευταία σας δουλειά
Την τελευταία μου δουλειά (2007) αποτελούν ένα παιδικό βιβλίο, «Το βατραχάκι που ήθελε να είναι νούφαρο», και μία ποιητική συλλογή, η «Ροή ξελογιάστρα», που εκδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, πριν από μερικούς μήνες. Το «βατραχάκι» είναι στην ουσία ένα ποίημα σε τριάντα έξι στροφές, που αναφέρεται στη διαφορετικότητα, την αυτοεκτίμηση και την αποδοχή του Άλλου. Η κεντρική ιδέα είναι ότι, αν και διαφορετικοί, έχουμε ο καθένας τις χάρες του και είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, συνεπώς το φυσικό είναι να ζούμε χαρούμενα κι αρμονικά στο Σύμπαν που πλάστηκε για μας. Είναι ένα βιβλίο αγάπης και αποδοχής, η οποία ξεκινά από την αποδοχή του εαυτού μας.
Η «Ροή ξελογιάστρα» είναι η όγδοη ποιητική συλλογή μου, που κινείται στο ίδιο γενικό πλαίσιο με τις προηγούμενες, δηλαδή το Φως. Το Φως που σκορπίζει το σκοτάδι σε κάθε επίπεδο -φυσικό και μεταφυσικό. Στη «Ροή ξελογιάστρα» έχουμε ένα επιπλέον στοιχείο, αυτό της προσπάθειας της ένωσης του θηλυκού με το αρσενικό στοιχείο, με στόχο την υπέρτατη αρμονία.

Ποιά η διαφορά ανάμεσα σε έναν ενήλικο με έναν ανήλικο αναγνώστη?
Το παιδικό κοινό είναι ανεπιτήδευτο κι αγνό, χωρίς προκαθορισμένες απόψεις ή προκαταλήψεις για τη λογοτεχνία και τα πράγματα στη ζωή. Από αυτή την άποψη είναι δύσκολο κοινό, γιατί είναι ειλικρινές και άμεσο και λειτουργεί περισσότερο από ένστικτο και διαίσθηση. Αυτό σημαίνει ίσως και ότι η κρίση και αποδοχή ενός βιβλίου από αυτό μετράει διπλά.
Ο ενήλικος αναγνώστης έχει μέχρι σε έναν βαθμό διαμορφωμένες απόψεις για το τι είναι η ζωή, η λογοτεχνία και το τι περιμένει από αυτήν… Κάτι όμως που μπορεί να παίξει θετικό ρόλο στην πρόσληψη ενός λογοτεχνικού έργου: το να είναι ο αποδέκτης του ελεύθερο πνεύμα, ανοιχτό σε νέες ιδέες. Όταν ο αναγνώστης φορά “πνευματικές παρωπίδες” είναι πιθανό να τον ξενίσει κάτι το διαφορετικό, που δεν έχει ακολουθήσει την πεπατημένη, και ίσως αντιμετωπίσει με δυσπιστία κάποιους νέους τρόπους έκφρασης – χωρίς αυτή του η στάση να αποτελεί απαραίτητα μέτρο αξιολόγησης για το έργο που θα δεχτεί την κριτική του.

Ο ορισμός του ρεαλισμού σας εκφράζει?
Εκείνο που με εκφράζει είναι η αυτόματη γραφή, το ασυνείδητο, το όνειρο, το υπερφυσικό, ονειρικό, παραμυθένιο στοιχείο, η αυθεντική εκδοχή των πραγμάτων, ο αγγελικός κόσμος του θεού, η αλήθεια και το Φως.

Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει την δουλειά σας μόλις τελειώσει?
Αν και όχι απαραίτητα μόλις τελειώσει, αλλά μόλις θεωρήσω ότι ήρθε η στιγμή, είναι συνήθως η μητέρα μου και ο σύντροφος μου.