Κριτική για τις πρώτες 7 ποιητικές συλλογές της

ΚΡΙΤΙΚΗ IN GLOBO

ΕΛΙΝΑ Χ. ΜΑΡΜΑΡΙΔΟΥ
Αβυσσαλέα Όνειρα (2002) 
Έβδομη πύλη (2003) 
Αστερόσκονη (2005) 
Τετράστιχα κοχύλια (2005) 
Τον έρωτα παλάτια (2005) 
Και της χαράς τους κεραυνούς στη μέρα να χαράξεις (2005) 
Μύρο ίασης (2005) 
Ποιητικές Συλλογές, Εκδόσεις Ερωδιός

Η Ελίνα Μαρμαρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική σχολή Καλαμάρι. Σπούδασε Επιστήμες του Λόγου στο Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Μεταφρασιολογίας στο Παρίσι, στην Ανώτατη Σχολή Μεταφραστών και Διερμηνέων (ΕSΙΤ) του Πανεπιστημίου Paris III. Είναι διδάκτωρ Μεταφρασιολογίας της ίδιας σχολής. Ασχολείται με τη μετάφραση βιβλίου από τη γαλλική, αγγλική, ιταλική, ισπανική και πορτογαλική γλώσσα. Διδάσκει μεταφρασιολογία και μετάφραση.

Σε κάθε της συλλογή, γίνεται άμεσα αντιληπτή η, σε μεγάλο βαθμό, ευαισθησία της ποιήτριας, και ο πρωτότυπος τρόπος καταγραφής των αισθημάτων της, της ανησυχίας, αλλά και, παράλληλα, μιας διαρκούς αναζήτησης, καινούργιας, κάθε φοράς, τεχνικής, αποτύπωσης των ποιητικών της εικόνων. Η ευαισθησία αυτή είναι περισσότερο εμφανής στις συλλογές «Αβυσσαλέα όνειρα», «Έβδομη πύλη», στα ποιήματα για παιδιά («Αστερόσκονη»), καθώς και στην τελευταία, χρονολογικά συλλογή της «Μύρο ίασης».

Υπάρχουν στίχοι που φανερώνουν, πέρα από την ευαισθησία και την φαντασία, και έναν διάχυτο ερωτισμό, καθώς και μιαν «ανοικτή» αντίληψη των καταστάσεων, καθώς ο αντικατοπτρισμός της ιδιαίτερης γνώσης της γλώσσας μας, όσο και σχεδόν του συνόλου του επονομαζόμενου «Λατινικού Πλέγματος» —ερωτισμός που σήμερα, περισσότερο από τα πριν είναι παράμετρος εκ των ουκ άνευ για την ζωή μας. Ας παραθέσουμε, ενδεικτικά, μερικούς από τους στίχους των συλλογών της, ώστε να καταστεί σαφές, το εύρος, τόσο των ενδιαφερόντων, όσο και των αναζητήσεων της ποιήτριας, που μας καθοδηγούν, σαφέστερα απ’ οτιδήποτε άλλο: “Το αστερόφως καθρεπτίζεται σεμνά/ Στης ξέσκεπης ψυχής την ανθισμένη λίμνη” (σελ. 17) και “Στα βάθη των αιώνων/ Ηφαίστειου χείλος μαίνεται κι οι Μοίρες αφουγκράζονται” (σελ. 8, «Αβυσσαλέα όνειρα») “Παίζεις/ Κι ο χρόνος μια κουκίδα στην απεραντοσύνη (σελ. 31, “Έβδομη πύλη”) και “Ο θεριστής καραδοκεί”.

Choisir, c’est éliminer (σελ. 24) («Έβδομη πύλη») Το φεγγαράκι που ασημίζει/ Τα συννεφάκια νανουρίζει/ Και τα αγγελάκια, με χαδάκια/ Ζωγραφίζουν τραγουδάκια (σελ. 13, «Αστερόσκονη»). “Τα βότσαλα του λυτρωμού/ Στου κύματος τη ζάλη/ Αλμύρα μουρμουρίζουνε/ Και πλάθουν/ ακρογιάλι” (σελ. 17, «Τετράστιχα κοχύλια»). “Στις αλυκές σ’ ακολουθώ και τις κρυμμένες χώρες/ Της διψασμένης άνοιξης για ποιήματα και ώρες/ Στου άλλου κόσμου τις στιγμές όνειρα θα χαρίσω/ Και στης παλάμης τις γραμμές για πάντα θα σε κλείσω” (σελ. 23, «Του έρωτα παλάτια») “Και τις ροδoφόρες κορφές του Δία να φωνάξεις/ Με κοραλλένιες αστραπές και με αητούς ταγμένους/ Και της χαράς τους κεραυνούς στη μέρα να χαράξεις (σ. 36, “Και της χαράς τους κεραυνούς στη μέρα να χαράξεις”) και τέλος, “Πάτησε του χαμαιλέοντα/ Την αγκυλωτή ουρά/ Του βρυκόλακα το φιδωτό δόντι/ Σάπισέ το με φωτιά/ Στης στριγγλιές της φενάκης/ Κρώξε λέαινας νυχιά” (σελ. 23, “Μύρο ίασης”).

Πέρα από την ύπαρξη έμπνευσης, ευαισθησίας, φαντασίας, ερωτισμού, υπάρχει και μια πλούσια γκάμα λεξιλογίου, έντονη λυρικότητα, αρμονία και δέσιμο του κάθε στίχου με τον επόμενο, αλλά επίσης, και φιλοσοφική διάθεση —με μόνο, ίσως, αρνητικό χαρακτηριστικό, την ύπαρξη, ενίοτε, ασυνήθιστα μεγάλων λέξεων.

Γιάννης Πομώνης