Ελίνα Χ. Μαρμαρίδου, Ροή ξελογιάστρα,
Ποιήματα, Αθήνα 2007, σελ. 47 έργο εξωφύλλου: Γεωργία Μάρκου, και

Λόγος λόγος δύναμις αυτού,
Ποίηση. Εκδόσεις «Μανδραγόρας» Αθήνα 2008, σελ. 61.

/Οι στέγες σιγοτραγουδούν χαρούμενη ορτανσία στο μπαλκόνι/ O κορμοράνος βγάζει
περισκόπιο κι αλλάζει φτερά/ Πρόσφορες ουρές γλάρων κουνιούνται σε σχήμα βεντάλιας/ Η κομπαρσίτα γράφει το πρώτο γράμμα

/έλαιο πέτρας/ στυμμένο σύμπαν/ ανάβω νέκταρ/ σκορπίζω πυρ/ λύση μοιραίου/ κρυμμένος ήταν/ σε μαύρη κόγχη/ με τανκ ανήρ

Η γη, ο ουρανός και η θάλασσα, μαζί με όσα εμπεριέχουν (και σε όσα εμπεριέχονται) ερωτοτροπούν απρόσμενα με τους χρωματιστούς στίχους της Ελίνας Μαρμαρίδου. Ανάμεσα στο ενιαίο ποίημα-ωδή στον άνθρωπο, γι’ αυτό το απαραίτητο άλλο της ζωής του και στις απρόσμενες εμπειρίκιες υψικαμινικές λάβες, η ποιήτρια αναπλάθει γεμάτη εικόνες, πάθος, αισθήματα και μουσικές τη ρομαντική υπερρεαλίζουσα φωνή της: /Τζαζ αποχρώσεις φεγγοβολούν στην προκυμαία/. Διαβάζουμε στις σελίδες της: /στα χάρτινα σεντόνια της θάλασσας λιάζεται η θαλπωρή αλμύρα/ Και λίγο πιο κάτω: /Τα στρείδια ανοίγουν τα σκουριασμένα συρτάρια της ψυχής τους/ να πιουν το θαλασσένιο φως/ /Στα ενυδρεία οι γαρίδες πιάνονται αγκαλιά/.

Μια ποιητική ονειροπαγίδα που επιμένει να ξορκίζει το κακό, να χάνεται ανάμεσα σε δρόμους δάση από πράσινα δέντρα, (παίζει συχνά και με επιτυχία τις φωνητικές επαναλήψεις-παρηχήσεις: ανθίζω αναλαμπή/ φτασμένη φυτίλια φανάρια φυτρώστε), εφευρίσκοντας αισθαντικές αλλά και ρέουσες αντιθέσεις (δροσισμένη/ τερακότα, βόρειος πόλος/ υψικάμινος), αντιστοιχίσεις (κίτρινα σιρίτια του ειρηνοποιού/ ανιχνευτής χρυσών ινών στο γρασίδι), παρομοιώσεις (φλόγιστρο/ νωπές αγκαλιές), υπερβάσεις (Ράψε μπαλόνια της απόγνωσης/ στη ράχη του γνωστικού σκαντζόχοιρου). Μέσα στο χρωματιστό της κόσμο (ανάβω κόκκινο κερί, χρυσοπράσινα βρύα, μπλε παραπέτασμα, πράσινες πασχαλίτσες), η Ελίνα Μαρμαρίδου ξανασυνθέτει το σπασμένο παζλ των ονείρων της καταφέρνοντας να μεταγγίσει εικόνες γεμάτες ποίηση και αγάπη για όσα ελπίζει, υπόσχεται και σχεδιάζει. Άλλωστε /Το μέλλον της τύχης χτυπάει σφυγμός/, ακόμα. Με σοβαρές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου (Strasbourg ΙΙ — Marc Bloch), μεταπτυχιακά και διδακτορικό στη μεταφρασιολογία στο Παρίσι, στην Ανώτατη Σχολή Διερμηνέων και Μεταφραστών (ESIT) του Paris III, η Ελίνα, που γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη, έχει ήδη ένα μεγάλο μεταφραστικό έργο: έχει μεταφράσει 46 βιβλία (ιστορικά, απομνημονεύματα, ιστορία της τέχνης, λογοτεχνικά, παιδικά κ.ά.) για εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και τη Γαλλία, από τα γαλλικά, αγγλικά και ιταλικά. Παράλληλα απασχολείται και ως θεραπεύτρια της ενεργειακής μεθόδου Ρέικι, που διδάχτηκε στο Παρίσι. Η λογοτεχνική της γραφή, όπως αποτυπώνεται στα δυο ποιητικά και στη νουβέλα της που παρουσιάζουμε, είναι αυτόματη και διαπνέεται από συναισθήματα και ιδέες με έντονο το μεταφυσικό στοιχείο, αλλά και κυρίαρχη την αγωνία της «για την πορεία του ανθρώπου προς το θεϊκό Φως». Τα όρια (απεριόριστα και πεπερασμένα) του λόγου, της φαντασίας και του παιχνιδιού που η γλώσσα αλλά και η αναζήτηση-πειραματισμός προοιωνίζουν, κυριαρχούν και στο νέο ποιητικό της εγχείρημα. Ο λόγος, δίχως περιορισμούς και απαγορεύσεις, ενδεχομένως και χωρίς συμβάσεις μιας κάποιας παραδοχής κανόνων και περιεχομένου, με μόνη φροντίδα την ακουστική ρυθμική αντήχηση, με παρηχήσεις και ομοιοκαταληξίες, με μουσικότητα, κατατίθεται και υποβάλλεται προς έγκριση και αποδοχή. Λέξεις (οι περισσότερες), συλλαβές (συχνές), φράσεις (λιγότερες), συνδυασμένες σε ολιγόστιχα ποιήματα λειτουργούν ως συνέχεια και ως όλον, αλλά και ενυπάρχουν αυτοτελώς στις σελίδες του τελευταίου βιβλίου της ποιήτριας. Από κει και πέρα τα πάντα «παίζουν», υπάρχουν ως ενδεχόμενα, κρυφογελούν και συνθηματολογούν: /γραμματική συντακτικό/ χτύπα μου την πόρτα/ τη δράση μου εκλιπάρησε/ πολύτιμη σαν πρώτα/ διάδραση στον ήχο σου/ παράγραφο συνδράση/ στη φράση να ‘βρω συνοχή/ με τη δική μου κράση/.

Κώστας Κρεμμύδας