Ελίνα Μαρμαρίδου
Η πριγκίπισσα του λωτού
Νουβέλα
Εκδόσεις «Μανδραγόρας», Αθήνα 2008, σελ. 61

Εν αρχή ένα υγρό χαμόγελο. Βουρκωμένο. Από κει ξεκίνησε η χαρά. Η πριγκίπισσα θάβει το παλιό φιδοπουκάμισο στα έγκατα της γης. Αναβαθμίζει κήπους εσώτερους. Όνειρα καταγράφει σε φωλιές περιστεριών. Στην απόλυτη σιωπή ήχους αφουγκράζεται.

Ένας ύμνος για τους μοναχικούς της ζωής και τους εραστές της φαντασίας αποτελεί η νουβέλα «Η πριγκίπισσα του Λωτού». Παρά τα πρόσωπα, τις εικόνες, τις πληροφορίες, τις δράσεις, η ηρωίδα-πριγκίπισσα αναζητά στιγμές μοναδικές, ονειρεύεται, φοβάται, θυμάται, αλλά και πειραματίζεται σε έναν τόπο κι ένα τοπίο τόσο παραμυθένιο, όσο και αφόρητα γήινο, καθημερινό. Ανθρώπινη μορφή που πασχίζει να αγγίξει και να αγγιχθεί, να νιώσει και να γίνει κατανοητή: Θα μπω στους πόρους του μυαλού και τις ρίζες της καρδιάς σου.

Μια περιδιάβαση (και όχι μόνο) στη μαγεία, την αύρα των παρισινών δρόμων, στα καφέ, τα μπιστρό, τα κινέζικα εστιατόρια, τις γαλλικές σπεσιαλιτέ, τα καμπαρέ, έως ότου πρωταγωνίστρια και συγγραφέας αναδυθούν σε άλλους ορίζοντες και αστρικά σύμπαντα. /Σε πόσα αντίτυπα μοιράζεις την ψυχή σου;/ Τα γκέμια βγάζουν μπουμπούκια και υποκλίνονται με πάθος/ Η πριγκίπισσα πίνει τα ζάρια της χαράς/, κάποιες από τις φράσεις-σκέψεις που μοιάζουν παράλογες, που ξαφνιάζουν αλλά και συνθέτουν ένα πείραμα-αφήγημα με ποίηση, εικόνα και συναίσθημα. Μια κοσμοπολίτικη πολυπολιτισμική γραφή με αναφορές στην όπερα και το σύγχρονο ευρωπαϊκό κινηματογράφο, που κάτω από τους ήχους του αργεντίνικου τάνγκο, ζωγραφίζει τον κόσμο της Ελίνας Μαρμαρίδου, περιμένοντας την ώρα που και πάλι θα αποτυπωθεί σε μια νέα ιστορία, με πολλές διάσπαρτες εικόνες και καινούρια όνειρα του επόμενου παραμυθιού.

Κώστας Κρεμμύδας