(Ε.Μαρμαρίδου, δημοσίευση στο περιοδικό Γιόγκα)

 Η μέθοδος θεραπείας Ρέικι ανακαλύφθηκε από τον Ιάπωνα Μικάο Ουσούι γύρω στο 1922.

Θεωρείται ότι του αποκαλύφθηκε μέσα σε μια ροή πνευματικού φωτός, που τον διαπέρασε από την κορυφή του κεφαλιού, στο ιερό όρος του βουδισμού Κουράμα, μετά από μία περίοδο προσευχής και νηστείας 21 ημερών. Ο ίδιος συνδύασε αυτην την ενέργεια, την οποία φαίνεται πως έλαβε ως μύηση, με σανσκριτικά σύμβολα και αντίστοιχα μάντρα.
Η μέθοδος θεραπείας Ρέικι έχει τις ρίζες της στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική και το Τσι Κονγκ, ένα σύστημα τεχνικών, που αποβλέπουν στο να ελέγχουμε την κυκλοφορία της ενέργειας στο σώμα μας.
 
Η λέξη «Ρέικι» μεταφράζεται συνήθως ως «ζωτική συμπαντική ενέργεια».
Αποτελείται από δύο κινέζικα ιδεογράμματα (κάντζι), το «Ρέι» και το «Κι». Το ιδεόγραμμα «Ρέι» μπορεί να σημαίνει το συμπαντικό, το άγιο, το πνευματικό, τη δωρεά, το αόρατο πνεύμα, ενώ το «Κι», το πνεύμα, την ψυχή, την καρδιά, τον σκοπό, τη διάθεση, την ιδιοσυγκρασία ή την ατμόσφαιρα ως ποιότητα που περιβάλλει κάτι.
Ανάλογα με τα συμφραζόμενα, το κάθε κινέζικο ιδεόγραμμα ερμηνεύεται διαφορετικά. Στον συγκεκριμένο συνδυασμό, το «Ρέι» φαίνεται να σημαίνει την πρωταρχική πηγή ενέργειας του σύμπαντος, ενώ το «Κι» τη ζωτική ενέργεια που διαπερνά και εμψυχώνει τα πάντα.
Η έννοια της συμπαντικής ενέργειας και η θεραπεία μέσω αυτής προϋπήρχαν στους ανεπτυγμένους πολιτισμούς της αρχαιότητας. Το Ρέικι θεωρείται ότι επανασυνδέει τη δική μας ζωτική ενέργεια με την πρωταρχική πηγή ενέργειας του σύμπαντος. Πρόκειται για ένα σύστημα (αυτο)βοήθειας, που μας μαθαίνει, όπως επαληθεύεται στην πράξη, να (ξανα)βρίσκουμε την ισορροπία μέσα μας και να (ξαν)αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους.
 
Πώς μπορούμε όμως να περικλείσουμε την έννοια της πρωταρχικής πηγής της ενέργειας, η οποία είναι κάτι το άπιαστο, το απροσδιόριστο ίσως, μέσα σε έναν ορισμό, που διέπεται και οριοθετείται από την πεπερασμένη λογική;
Σύμφωνα και με τον Γάλλο ψυχοθεραπευτή και Δάσκαλο του Ρέικι, Πατρίς Γκρο, κατ΄αυτόν τον τρόπο διατρέχουμε τον κίνδυνο να περιορίσουμε κάτι, του οποίου η βαθύτερη ουσία υπάγεται στο απεριόριστο και απόλυτο.
Κάτι που επιβεβαιώνει και ο Δάσκαλος της βουδιστικής παράδοσης Σαντιντέβα, δηλώνοντας ότι η απόλυτη αλήθεια βρίσκεται έξω από τα όρια της νόησης, η οποία μπορεί να έχει μόνο μία σχετική οπτική αυτής της απόλυτης αλήθειας. Στο ίδιο πνεύμα, ο Δάσκαλος του Ρέικι, Ντον Αλεξάντερ Ρίτσες, σύμφωνα με τον Πατρίς Γκρο, υποστηρίζει ότι η εσωτερική αλήθεια του Ρέικι βρίσκεται πέρα από τις μυήσεις, τα σύμβολα και τις εναποθέσεις των χεριών.
 
Η πεμπτουσία του Ρέικι δεν έχει μορφή, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή, κατά συνέπεια δεν χωρά σε προκαθορισμένα καλούπια. Ωστόσο τα καλούπια αυτά υπάρχουν για να μπορούμε να το περιγράφουμε και να το εφαρμόζουμε, να το μεταδίδουμε και να το διδάσκουμε. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμα τα ανθρώπινα μέτρα, τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας για να προσεγγίζουμε την ασύλληπτη Ενέργεια. Μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι το Ρέικι, όπως το γνωρίζουμε, είναι η σχετική εκδήλωση ενός απόλυτου Ρέικι, που κινεί τα πάντα στο σύμπαν. Κατά συνέπεια, η έκφραση ‘ζωτική συμπαντική ενέργεια’ μάλλον φαίνεται να περιορίζει νοηματικά το εύρος και το βάθος της έννοιας «Ρέικι». Έχει ωστόσο ένα καλό, που δεν θα έπρεπε να παραβλεφθεί: μας βοηθά να έχουμε έναν κοινό κώδικα συνεννόησης, να είμαστε σε θέση να μιλάμε γι΄αυτό και να κατανοούμε, σε γενικές γραμμές, περί τίνος πρόκειται.
Ο θεραπευτής Ρέικι θεωρείται ότι λειτουργεί ως κανάλι της «συμπαντικής ενέργειας», την οποία μεταδίδει μέσα από τις παλάμες του είτε στον εαυτό του, στις περιπτώσεις αυτοθεραπείας, είτε σε έναν θεραπευόμενο, που είναι ντυμένος, καθιστός ή ξαπλωμένος. Ο θεραπευτής περνάει τις παλάμες του σε απόσταση ενός έως τριών εκατοστών από συγκεκριμένα σημεία του σώματος του θεραπευόμενου (κάποιοι θεραπευτές προτιμούν να τις ακουμπούν, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο). Αυτά τα σημεία σχετίζονται με τα ζωτικά όργανα και τις λειτουργίες σε φυσικό, ψυχο-συναισθηματικό, νοητικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα είναι η εναρμόνιση των ενεργειακών κέντρων, η οποία δημιουργεί ψυχική και σωματική ευεξία και ρυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την ομαλή λειτουργία του οργανισμού σε όλα τα επίπεδα ή τη θεραπεία.
 
Η παραπάνω διαδικασία διαρκεί γύρω στη μία ώρα περίπου, ανάλογα με την περίπτωση (πριν από αυτήν, ο θεραπευόμενος μιλάει για το πρόβλημά του).
O αριθμός των συνεδριών καθορίζεται από τη σοβαρότητα του προβλήματος, την αναγκαιότητα της κατάστασης, αλλά και την επιθυμία του θεραπευόμενου.
Απόλυτα ελάχιστος ή μέγιστος αριθμός συνεδριών δεν υπάρχει -εξαρτάται από την περίπτωση.